Starożytny Rzym

Gdy cywilizacja grecka przeżywała swój klasyczny okres, w Italii istniała rozwinięta kultura Etrusków. Świadczyły o tym ich dokonania w dziedzinie architektury, zwłaszcza zaś w konstrukcji sklepień mających kształt kopuł i łuków, jakich nie znała Grecja. Rzeźbę ich charakteryzowało podobieństwo do realnych postaci, podczas gdy Egipcjanie i Grecy faraonów i bogów przedstawiali w sposób wyidealizowany, zmieniając ich wizerunek. Budownictwo Dokonania etruskie i greckie przejęli i rozwinęli z właściwym sobie zmysłem praktycznym — Rzymianie. Gdy Rzym ze stolicy Italii stał się stolicą starożytnego świata, zmienił się bardzo jego wygląd. Szczególne zasługi położył tu pierwszy cesarz rzymski wznosząc w czasach swojego panowania wiele budowli marmurowych. Jego dzieło kontynuowali kolejni władcy.
Sercem Rzymu było Forum Romanum — rynek, gdzie koncentrowało się życie polityczne i towarzyskie. Tu znajdowała się najstarsza świątynia zbudowana ku czci bogini Westy, stanowiąca symbol Rzymu, symbol wspólnego domu wszystkich jego obywateli. Na forum mieściła się siedziba Senatu — Curia, a także trybuna dla mówców. Wokół zaś znajdowały się gmachy publiczne, świątynie oraz bazyliki, czyli gmachy posiedzeń sądowych i zebrań publicznych. Bazyliki stały się w IV w. n.e. wzorem architektonicznym dla budowanych kościołów chrześcijańskich.