Starożytny Rzym

Gdy cywilizacja grecka przeżywała swój klasyczny okres, w Italii istniała rozwinięta kultura Etrusków. Świadczyły o tym ich dokonania w dziedzinie architektury, zwłaszcza zaś w konstrukcji sklepień mających kształt kopuł i łuków, jakich nie znała Grecja. Rzeźbę ich charakteryzowało podobieństwo do realnych postaci, podczas gdy Egipcjanie i Grecy faraonów i bogów przedstawiali w sposób wyidealizowany, zmieniając ich wizerunek. Budownictwo Dokonania etruskie i greckie przejęli i rozwinęli z właściwym sobie zmysłem praktycznym — Rzymianie. Gdy Rzym ze stolicy Italii stał się stolicą starożytnego świata, zmienił się bardzo jego wygląd. Szczególne zasługi położył tu pierwszy cesarz rzymski wznosząc w czasach swojego panowania wiele budowli marmurowych. Jego dzieło kontynuowali kolejni władcy. Read the rest of this entry »

Śmierć Cezara nie wzmocniła pozycji obrońców republiki. Trwał kryzys władzy w państwie. O rządy ubiegali się nowi kandydaci. Wśród nich był adoptowany przez Cezara Oktawian oraz ambitny dowódca Antoniusz. Dzięki zwycięstwu pod Akcjum w 31 r. p.n.e. odniesionemu nad Antoniuszem Oktawian został j edynowładcą. Formalnie istniało nadal wiele urzędów republikańskich, ale przeciwnicy Oktawiana ten okres rządów nazywali „komedią republiki”. Pryncypat za     Z nadania Senatu, który stał się powolny żądaniom Oktawiana, cesarza Augusta otrzymał on tytuł Augusta (łac. augustus — wspaniały, wywyższony) (30 r. p.n.e. j princepsa, czyli pierwszego wśród senatorów, a nawet „ojca ojczyzny”. 14 r. n.e.) Q|{tawjan skUpi} w swych rękach władzę imperatora, tj. naczelnego wodza, prokonsula, czyli zarządzającego prowincjami. Sięgnął po urząd trybuna ludowego i godność najwyższego kapłana w państwie.

W następstwie podboju ogromnych terytoriów Rzym stał się państwem o najbardziej rozwiniętym w starożytności systemie niewolnictwa.
Niewolnicy byli najliczniejszą grupą ludności i rekrutowali się głównie spośród jeńców wojennych. Znacznym źródłem ich zdobywania było także korsarstwo oraz targi niewolników; największe odbywały się na wyspie Delos.

W najgorszej sytuacji pozostawali niewolnicy pracujący w kopalniach i kamieniołomach oraz gladiatorzy — zapaśnicy walczący na śmierć i życie między sobą lub z dzikimi zwierzętami. Brali oni udział w walkach na arenach ku uciesze Rzymian. W lepszej sytuacji byli ci, którzy posiadali jakieś kwalifikacje, cenieni byli niewolnicy nauczyciele i lekarze, a także fryzjerzy. Zamożne rodziny rzymskie miały nawet po kilkadziesiąt tysięcy niewolników. Przeważająca ich część była zatrudniona w laty-f u n d i a c h, czyli wielkich posiadłościach wiejskich, gdzie pod nadzorem uprawiali zboże, winorośl i oliwki. Read the rest of this entry »